خلوت تنهایی

نگاهم می کنی و می گذری!

بی آنکه بدانی در دلم چه می گذرد!

نگاهت می کنم و در دل آهسته می گریم!

با آنکه خوب مید انم تو اسیر دیگری هستی!

اما چگونه بگویم : 

که منم لیلی تو

در دل نامت را فریاد میزنم

آنچنان که بند بند تنم می لرزد.

چه شب هایی که به امید دیدنت در عالم رویا رها می شوم

و تو می آیی و عاشقانه مرا در آغوش می کشی

و هزاران بار می گویم که دوستت دارم

و تو دستانم را عاشقانه می فشری

و آنگاه

بی واهمه.در چمنزاری سبز و بی انتها می دویم

تا به دشت مهربانی خدا می رسم

اما افسوس که با آمدن سحر

باز تو دستانم را رها میکنی وبه سوی او می روی!!!

 دوستان گلم تبریک میگم . امیدوارم خوش باشین.مواظب خودتون باشین.بای

تنهایی من پاکترین و باوفاترین یاری است که در تمام زندگی پیدا کرده ام. تنهایی من با شادی های من شاد می شود و با غم های من غمگین. تنهایی من هیچ وقت مرا تنها نگذاشته است. من هرگز تنها نبوده ام چون همیشه تنهایی من در کنار من بوده است. در فرهنگ تنهایی من خیانت جایی ندارد. تنهایی من به آسانی به دست نیامده است. تنهایی من از انتهای یک کوچه مه گرفته و غمگین با ناز و کرشمه به سمت من تنها آمده است. تنهایی من با تمام چیزهایی که در خود دارد مرا تنها نمی گذارد. در تنهایی من، غم ، اندوه ، عشق شادی ، خاطرات و من جای گرفته است. در تنهایی من همیشه می توان صدای موسیقی را شنید. در تنهایی من همیشه فیلمی برای دیدن وجود دارد. در تنهایی من همیشه کتابی برای خواندن هست. در تنهایی من اشک همچون مرواریدی می درخشد. من تنهایی خود را دوست دارم. چون با وفاترین یاری است که در تمام زندگی پیدا کرده ام...

 

با کدامين نگاه دردم را به تو بفهمانم؟ با کدامين زبان حرفم را
                  به تو حالی کنم؟ با کدامين دليل عشقم را به تو ثابت کنم؟ با
                  کدامين فرياد عقده های دلم را خالی کنم؟
                  دلی که می سوزد وهيچ کس جز تو نميتواند سوزش آن را مرحم سردی باشد
                  دلی که هر لحظه با توست وبه ياد توست
                  اما تو يک لحظه هم با آن همراه نيستی
                  چگونه شب را به روز سپری کنم در حاليکه يک لحظه هم فکر تو وغم تو از سرم بيرون نمی رود؟
                  شبهائی که تو در سايه عشقی غريب پناه گرفته ای آيا می دانی من در سنگينی سايه اين غمها وتنهائی ها چه می کشم؟
                  لحظه هائی که محبت را در آغوش گرفته ای آيا ميدانی من در ميان دستان بی رحم بی کسی وغربت له می شوم؟
                  آه اگر بدانی چه احساس تلخی است تنهائی! وای اگر بدانی چه لحظات سختی است بی توبودن!

                  ای کاش برای يک بار هم که شده می شد رو دررويت ايستاد واز عشق  سخن گفت
                  ای کاش برای يک بار هم که شده می شد در حضور تو گريه کرد اشک  ريخت ناله کرد
                  ای کاش درد هم قابل ديدن بود وتو خود می ديدی که جز درد هيچ  ندارم که ارزانی ات کنم

                  خدايا ! تا کی بايد سوخت؟ تا کی بايد گريه کرد وآه کشيد؟ تا کی
                  می توان حسرت خورد ودرد تنهائی را چشيد؟ تا کی می توان دوری اش را تحمل کرد؟تا کی می توان از دردها سخن گفت؟

                  ای بهانه زنده بودن!

                  قلبم همچنان شکسته از دست تو!
                  دستهايم همچنان در جستجوی تو!
                  دلم همچنان به ياد تو!
                  چشمهايم هنوز اشکبار تو!
                  ولی قلبم هنوز عاشق تر از هميشه
                  واميدوار به فرداها...

ولی حیف که من اسیرم تویه این دنیا 

پدر تو مثل پروانه ایو من مثل شم 

پروانه از گرما میسوزه و تو از بدی هایه من

پدره عزیز ، خیلی دوست دارم 

 تو این دنیا تویی همه کسو کارم 

 بیقرارم از این که یه روز تو رو ندارم 

 اینو بدون ، بدون تو هیچ وقت آروم ندارم 

 اسم پدر هک شده روی قلبم 

 قلبم اسمشو فریاد میزنه هردم 

 هردم بدون عشقشون به مرگم 

 مرگم نمیاد سراغم و پر دردم 

 آدم بی پدر داغه پیشونی سفیده 

 رنگش پریده و کمرش شده خمیده 

 خدا هیچ وقت تو رو از من جدا نکونه 

 چون اگه جدا کنه من میشم دیونه

                  با هر بیلی که میزد به فکر میرفت
                                  به یاد اولین عشق اولین سلام و اولین نگاه

                  خاکها را با خستگی بالا میزد و به یاد می آورد
                                 آخرین نگاه و آخرین خدا حافظی شان را.

                  دیشب می کند عمیق و عمیقتر
                       انگار می خواست محکمتر کند اولین و 
                                                             آخرین سوگندش را
                                                             که هر گز تجربه نخواهد کرد عشقی دیگر را.

                  گور کن خاکها را نفس رنان کنار میزد
                  و یادش آمد چهره معصومه
                  دختری که آنروز در حجله گاهی سرد و خاکین مدفون شده بود.

                  او قسم خورده بود در اولین نگاه شور انگیز دیگرش زندگی را وداع گوید.

                  و امروز
                  پس امروز بود که غریبه ای بر سنگ قبری عمیق نوشت :
                  همیشه زنده است 
                       آنکه خود را برای معشوقه ای مرده زنده به گور کرد ...!

                  به راستی که گمانم آنچنان بود که گویی من تو و تو چون منی .

                  ولی اینک چه با من مانده جز یادی خیالی و نگاه بی پناهی و سکوتی
                  ممتد .

                  صبر را در پیش گیرم که همان است تا رهی بر خویش گیرم .

 منم آن عشق روحانی

                  فتادم بر دلت بی شک

                  نگاهم کردی و آن را کلامی کردی در آواز جانم

                  شنیدم آنکه گفتی می بدارم من تو را دوست

                  بخواهم من همان کس را که با من همدم اوست

                  تو آنی با من و من آن تو لیکن گرفتار

                  قفس از تن بُوَد پس وعده را میعاد دیدار

                  در این فانی بگفتم در دلم این را

                  که من آنم

                  همان عاشق که معشوق عاشقش بود

                  به هر جا دیده وا کرد باز همان کس خاطرش بود

                  همان عشقی که اوّل ، آخرش بود

                  به همراه غروبی سخت دلگیر